Komfort pod dachem

Wentylacja łazienki na poddaszu wymaga uwzględnienia nie tylko ilości usuwanej wilgoci, lecz także wysokości pomieszczenia, przebiegu kanałów i sposobu doprowadzania świeżego powietrza. Pod skosami łatwo zaplanować wywiew w niewłaściwym miejscu albo poprowadzić przewód przez zimną część dachu bez odpowiedniej izolacji. Najlepszym rozwiązaniem jest układ, który zapewnia stały dopływ powietrza do łazienki i skutecznie odprowadza wilgoć na zewnątrz budynku. W typowej łazience mieszkalnej punktem odniesienia jest strumień wywiewu 50 m³/h, wynikający z normy PN-83/B-03430 wraz ze zmianą Az3:2000. Sam wybór wentylatora o takiej wydajności nie wystarczy jednak do zapewnienia prawidłowej wymiany powietrza.

Woda w przewodzie wentylacyjnym nie zawsze oznacza przeciek dachu. Najczęściej problem wynika z kondensacji pary wodnej, gdy ciepłe i wilgotne powietrze trafia do zimnego odcinka kanału. Możliwe są jednak także inne przyczyny: niewłaściwie wykonana izolacja, problem z odpływem kondensatu w rekuperatorze albo przedostawanie się wody opadowej przez zakończenie przewodu. Najważniejsze jest ustalenie, gdzie pojawia się woda i w jakich warunkach. Skropliny występujące zimą wymagają innego działania niż wilgoć pojawiająca się wyłącznie po intensywnym deszczu.

Kanały rekuperacji na strychu wymagają szczególnej uwagi przede wszystkim wtedy, gdy biegną przez zimną, nieogrzewaną przestrzeń poza izolacją cieplną domu. Izolacja powinna tworzyć ciągłą warstwę wokół przewodu, ograniczać wymianę ciepła oraz – tam, gdzie istnieje ryzyko kondensacji – mieć szczelną warstwę zewnętrzną ograniczającą dostęp pary wodnej. Nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi w rodzaju „każdy kanał trzeba owinąć 5 cm wełny”. Znaczenie ma rodzaj przewodu, temperatura transportowanego powietrza, temperatura strychu, długość odcinka i konstrukcja całego systemu. Producenci systemów wentylacyjnych oferują z tego powodu zarówno kanały preizolowane, jak i izolacje techniczne dobierane do konkretnego zastosowania.